In Memoriam
Marianne

Op 13 februari 2000 overleed mijn lieve vrouw Marianne door zelfdoding.
Mar heeft vaak over zelfdoding gepraat. Gedurende de negen jaar, vier maanden en acht dagen dat we ons leven deelden heeft ze me diverse keren om hulp hierbij gevraagd.
Ze zei dan: "Ik hoor niet in deze wereld. Ik wil er zo graag niet meer zijn, maar ik ben te laf om het zelf te doen. Ik wou dat er een manier was die geen pijn doet en die niet al te vervelend is voor de mensen die me zouden vinden."
Ze heeft haar manier gevonden. Ze heeft, zonder te laten merken dat het voor altijd zou zijn, afscheid genomen en haar plan zorgvuldig uitgevoerd.
Achteraf is het pijnlijk te moeten constateren dat ze die laatste dag zoveel signalen heeft afgegeven. Heel duidelijk is dat ze getracht heeft voor alle nabestaanden de pijn te verzachten.
Naast alle schuldgevoelens, pijn, verdriet en wanhoop voel ik daarom dan ook enorm veel respect, bewondering en liefde voor haar.
Ik zal me altijd haar fijne dingen blijven herinneren, altijd van haar blijven houden.
Gedurende de plechtigheid die vooraf ging aan haar begrafenis zijn er drie nummers gedraaid.
Het eerste nummer was 'Gods Of Wrath' van Metal Church, omdat Metal Church één van haar favoriete bands was en we de laatste maanden goed bevriend waren geraakt met David Wayne, de zanger.
Vervolgens draaiden we 'Heaven And Hell' van Black Sabbath. Black Sabbath heeft eigenlijk altijd als een soort rode draad door onze relatie gelopen. Het nummer vond ik zo toepasselijk omdat Mar in alles iemand van extremen was.
Het laatste nummer was van Ramses Shaffy; 'Zing-Vecht-Huil-Bid-Lach-Werk en Bewonder'. Ramses Shaffy had voor ons alles te maken met Amsterdam, de stad waar we samen zo graag heen gingen en die voor ons synoniem stond met alle goede en leuke dingen in het leven.
Tussen de nummers door is de volgende tekst voorgelezen:

Als de nood het hoogst is, is de redding het dichtst nabij.
Dit spreekwoord lijkt niets te maken te hebben met het doel waarvoor wij hier bij elkaar zijn.
Doch, zoals zo vaak, schijn bedriegt.
Voor Marianne was de nood vaak ontzettend hoog en de oplossing van deze nood niet zichtbaar.
Voor Marianne was de samenleving vaak een knellend harnas, van veel regeltjes, veel moeten en veel minder mogen.
Door haar instelling en geaardheid was het voor haar zeer moeilijk om een evenwicht te vinden in onze maatschappij.
Trots Ė Respect Ė Bewondering moeten wij hebben, voor de wijze waarop zij toch steeds probeerde het in haar gestelde vertrouwen te realiseren, hoe moeilijk dit ook voor haar was.

Marianne was zeer spontaan en vriendelijk of zeer somber en verdrietig.
Een midden was er helaas voor haar niet.
De laatste jaren kwamen er steeds meer momenten van intense somberheid en in zichzelf gekeerd zijn.
De momenten van spontaan geluk werden steeds minder.
Als de nood het hoogst is, is de redding het dichtst nabij.
Marianne verwoordde steeds vaker haar verlangen van het niet meer hier te moeten zijn;
van rust en van het niet meer moeten.
Nu heeft Marianne haar rust gevonden,
hoe onbegrijpelijk voor ons.
Wij moeten verder in de wetenschap dat dit haar wil was.
De laatste weken van haar leven werd de worsteling steeds groter, maar toch ook de inzet om toch verder te gaan.
Dit heeft toch niet zo mogen zijn.
De laatste geschreven woorden van haar voor ons waren:
ďvaarwel iedereenĒ.
Geen verwijt van haar voor ons.
Degenen die aan haar baar hebben gestaan hebben kunnen zien, aan haar gelaatsuitdrukking, dat zij haar rust heeft gevonden.
Daar de nood voor haar zo groot was, was de redding nu het dichtst nabij.
Laten wij Rob en Lars niet vergeten, want zij hebben onze steun, liefde en genegenheid o zo hard nodig.


 


 


 

In Memory ...
(Black Sabbath)
 

No one told me the way I should feel
You left an aching heart
Lost and lonely, the feeling goes on
You were the one friend I had
You gave me so much love
Now the tears remind me you're gone

It still haunts me there's a silence
Where you used to be
It still haunts me
Just an empty space in history
It still haunts me
But life must go on, on and on
 


 
 
 

Ze zeggenÖ
 

Ze zeggen dat het leven door moet gaan.
Ze zeggen dat mijn zoon me nodig heeft.
Ze zeggen dat Zij dit niet gewild zou hebben.
Ze zeggen dat het leven mij nog niet kan missen.
Ze zeggen dat verwerking tijd nodig heeft.
Ze zeggen dat ik het ooit een plaatsje zal kunnen geven.
Ze zeggen dat je het nooit helemaal kunt verwerken.
Ze zeggen dat er nog zoveel leuke dingen zijn.
Ze zeggen dat ik geen schuldgevoelens hoef te hebben.
Ze zeggen dat ik mijn uiterste best heb gedaan.
Ze zeggen dat ik Haar niet mag verafgoden.
Ze zeggen dat ik de realiteit niet uit het oog mag verliezen.
Ze zeggen dat ik afleiding moet zoeken.
Ze zeggen dat ze zich kunnen voorstellen hoe ik me voel.
Ze zeggen dat ze er voor me zijn als ik ze nodig heb.
Ze zeggen dat ik niet eenzaam hoef te zijn.

Ze zei dat ze zoín vreemd gevoel in haar lijf had.
Ze zei dat ze afscheid kwam nemen.
Ze zei dat ze bij me weg zou gaan.
Ze zei dat ze iedereen vergeven had.
Ze zei dat er nog meer vrouwen zouden komen.
Ze zei dat het goed zou zijn als ik iemand zou ontmoeten die me aan Haar deed denken.

Ze zeiden dat ze bij een geval van zelfdoding waren geroepen.
Ze zeiden dat het mijn vrouw betrof.
Ze zeiden dat er een identificatie moest plaatsvinden.
Ze zeiden dat het Haar gelukt was.

Ik weet niet hoe het leven door zou kunnen gaan.
Ik weet niet hoe ik de eenzaamheid kan verdrijven.
Ik weet niet hoe ik met die radeloosheid om moet gaan.
Ik weet niet wat de pijn zou kunnen verzachten.
Ik weet niet hoe ik de schuld kan inlossen.
Ik weet niet hoe ik verder moet zonder Haar.

Ze zeggen dat het leven door moet gaan.
 


 

Ballad For Marianne
(Wayne/Bell)

Itís written somewhere in the corners of my mind
Never let the moon come and take me soon
When the days just pass by
I sit and wonder staring at the sea
Why Iím standing here holding back the tears
Under grey and broken skies
My heart is breaking
Thereís nothing left to say
Oh how can I end this pain

Take this pain away
Canít live another day

Everyday itís the same old thing, Iím walking in the rain
I can see your face but I canít erase the love you left behind
Why you chose to take your life and end it on that day
Marianne I canít understand why you had to turn away
This place youíve gone to there ainít no going back
You left me here alone

Take this pain away
Canít live another day

Our son is weeping as we stand here by your grave
Ainít it sad and you know itís bad to remember you this way
Life can sometimes be so cruel
But we must carry on
The morning star
You know itís never far
But you could never see
If I could have just one more wish
Iíd hold you once again, oh hold you once again

Take this pain away
Canít live another day